Er was eens een prinses…

Er was eens een prinses…

Afgelopen week was ik weer aan het werk in het WKZ. Hier schrijf ik iedere maand verhalen met kinderen, al twee jaar lang. Omdat ik er zulke bijzondere dingen beleef wilde ik er graag eens een blog aan wijden.

Vorige week dinsdag ontmoette ik Lisa*, een ontzettend lief meisje van vier jaar oud. Ik vroeg of ze een verhaaltje met me wilde maken. Dat vond ze leuk, hoewel ze het  wel druk had met uitnodigingen maken voor haar verjaardag. Met glitters en macaroni. Maar vooruit, ze kon wel heel eventjes tijd voor me maken.

Terwijl ik met haar sprak kwam een verpleegkundige binnen. Een moeilijk gesprek met Lisa’s moeder volgde. Ik kreeg er niet zoveel van mee maar duidelijk was wel dat het niet goed met haar ging. Niet voor niets lag ze op een van de zwaarste afdelingen van het ziekenhuis. Een goed moment om haar af te leiden en iets leuks met haar te doen. Gelukkig deed het Lisa verder niets. Het leek haar wel leuk, zo’n verhaaltje. Ze zat tegenover me met een uitdrukking op haar gezicht van: ‘kom maar op’.

‘Er was eens een prinses’ begon ze. Ik zat met mijn typemachine naast haar en tikte snel wat ze zei. Veel jonge kinderen beginnen op die manier en ratelen vervolgens de welbekende sprookjes op. Vaak door elkaar. Wat op zich niet erg is. Dat ik er voor ze ben en even iets anders kan laten doen is uiteindelijk het belangrijkste. Even dacht ik dat het nu ook zo was, vooral omdat ze nog zo jong was. Maar nee, met Lisa bleek het anders. Of ze ook iets mocht verzinnen. Ze was zo blij om te horen dat dat mocht dat ze meteen begon te ratelen en ik haar met moeite bij kon houden:

De prinses leefde in het water. Haar naam was Ariël. Daar zag ze een man. Ze wist het meteen. Het was haar prins. Hij draaide zich om en zag haar. Maar helaas keek hij weer weg en zwom verder.

Ze kon het niet geloven. Dat was toch haar prins? Ze ging hem achterna.

‘Hee! Wacht! Je bent mijn prins!’ riep ze.
‘Sorry je vergist je’ zei de prins. ‘Ik ga weg. Naar een plek ergens anders op deze wereld.’

Teleurgesteld ging Ariël terug naar haar kasteel. Alleen. Lakeien had ze wel ja, maar geen prins. Hoe moest dat nou? Ze wist zeker dat hij het was. Misschien moest ze hem gaan zoeken.

Daar ging ze. Op zoek naar het plekje ergens anders op deze wereld. Daar waar de prins moest zijn. Ze zocht en ze zocht en ze zocht. Toen ze het bijna had opgegeven herkende ze zijn mooie lokken. Daar was hij! Maar toen ze nog eens goed keek zag ze dat hij iemands hand vasthield. Iemand met een gele jurk…het was Belle! Ariël kon haar ogen niet geloven en stormde er op af.

‘Dat is mijn prins!’ riep ze. Belle schudde haar hoofd. ‘Ik kwam hem tegen en hij wilde mij’.
‘Is dat zo?’ vroeg Ariël aan de prins.
Hij keek omlaag. ‘Ja dat klopt’ fluisterde hij.

Ariël was ontzettend verdrietig. Zij wilde ook zo graag een prins en ze wist echt zeker dat hij voor haar bestemd was. Belle kwam naast haar zitten en legde haar hand op haar schouder. Weet je Ariël, als je wilt kunnen we hem wel delen? Dan blijven we voor altijd samen. Ariël keek op en zag de brede glimlach van Belle en de prins. ‘Wat een goed idee! Dat doen we!’ riep ze uit.

Dit verhaaltje is in minder dan tien minuten bedacht door een vierjarig meisje. Een heel team van verpleegkundigen en doktoren had zich ondertussen in haar kamer verzameld om haar kwestie te bespreken. Er werden foto’s getoond en prognoses gemaakt. Zoveel afleiding om haar heen en toch ging ze er helemaal voor. Opgeslokt in een wereld vol magie en avontuur.

‘En toen?’ vroeg ik. ‘Hoe ging het verhaal verder?’ Lisa fronste. ‘Wat denk je zelf? Ze trouwden met z’n allen. En ze leefden nog lang en gelukkig natuurlijk.’ Natuurlijk Lisa, natuurlijk.

* Lisa is niet haar echte naam maar hee, who cares!

Wat doet Zin & VerZin?

 

  • Schrijft creatieve teksten op maat
  • Geeft schrijfworkshops rondom verhalen
  • Maakt e-courses over schrijven en storytelling
  • Doet creatieve brainstormsessies
  • Organiseert yoga- en schrijfretraites

Want alleen de woorden weten wat ik zeggen wil

Pas als ik mijn pen op papier zet
Mijn rug recht, mijn ogen dicht
Pas als ik niet meer nadenk
Mijn hand zijn weg laat gaan
Pas als de letters, woorden, zinnen uit me stromen
En ik ze later teruglees
Dan pas weet ik wat ik zeggen wil

– Laura

Benieuwd wat Zin & VerZin binnenkort organiseert?

Dit zijn de aankomende workshops:

 

Als je op de afbeelding klikt vind je meer informatie. Hopelijk tot gauw!

 

Wat ziet de website er ontzettend gaaf uit. Heel leuk wat je allemaal doet en ook de vorm waarin je het giet & aanbiedt. Jij zelf bent ook leuk! Wist je dat? Ik ben blij dat ik jou heb leren kennen en je nog vaker zal gaan zien. Ik zeg: ‘Proost!’

Lisa Hustings

Plott Schrijft

In the deepest hour of the night, confess to yourself that you would die if you were forbidden to write. And look deep into your heart where it spreads its roots, the answer, and ask yourself, must I write?”

Rainer Maria Rilke,
Letters to a Young Poet