Selecteer een pagina

Echt aan de slag met je schrijfplannen?

Cursus

Liever een op een met me werken?

Coaching

Fan van vintage schrijfspulletjes?

Winkeltje
Verhalenwinkeltje

Verhalenwinkeltje

Maandag is voor moed. Om weer aan de slag te gaan. Op te pakken waar je vorige week gebleven was. Een to do list maken en dan het eerste vinkje kunnen zetten. Daarom maak ik op maandag een lijstje voor de hele week met daarop voor iedere dag de belangrijkste taak. Alles wat ik daarnaast nog doe is mooi meegenomen. Dat voelt fijn! Niet meer falen iedere dag, boos zijn op mezelf dat het allemaal weer niet gelukt is. Die ene taak lukt altijd wel.

Maandag is voor mij ook magie opzoeken. Kleine dingen die je hele dag kleuren. Een sandwich eten bij de Bakkerswinkel, onder het genot van een cappuccino. Gewoon omdat het kan. Een mooi gesprek met mijn studiemaatje Patz (van CircusPatz) over onze ideale toekomst. Gewoon, omdat dat fijn is. Omdat ik houd van fantaseren en verhalen. Dat is wat me op de been houdt en me verder brengt. Een stipje aan de horizon.

Mede daarom vind ik het lastig om nu zo ‘blanco’ met Zin & VerZin verder te gaan. Het liefst kleur ik alles alweer in. Bouw ik metershoge luchtkastelen in de prachtigste kleuren en met de meest fantastische materialen. Maar ik merk dat het goed is om een pas op de plaats te doen. Te onderzoeken wat ik ECHT wil doen, zonder mee te gaan in een vluchtige dagdroom. Iets duurzaams bouwen. Waar anderen ook blij van worden. Dat het precies is wat je zocht. En dat het precies is wat ik NU wil doen. Door het af te breken en langzaam weer opnieuw op te bouwen. Steviger.

Zo droom ik nu van een Verhalenwinkeltje. Een eigen winkeltje met eigen spulletjes en die van anderen. Waar je workshops kunt volgen of gewoon een kopje koffie komt drinken. Waar je in aanraking komt met allerlei verhalen op alle mogelijke manieren. In een schilderij of een korte film, in een boek of op een kaartje. Waar verwondering voorop staat. Waar je mag dromen, eindeloos luchtkastelen mag bouwen en waar anderen dat ook doen. Een droom voor later, een droom voor ooit. Misschien in de nabije toekomst maar misschien ook niet. Een stille wens. Omdat dat ook mag. Niet alle dromen hoeven in een keer werkelijkheid te worden. Erover durven dromen is ook al fijn.

Eigenlijk heb ik dat Verhalenwinkeltje nu ook al. Online (en een beetje offline). Soms thuis, soms op een andere plek. Misschien maakt dat het nog mooier. Dat je mee mag reizen! Dat Verhalenwinkeltje wat ik voor me zie, kun jij ook voor je zien. Waar je wordt wie je eigenlijk allang bent. Waar het draait om fantasie en verwondering. In je eigen hoofd. En dan af en toe, op een moedige maandag als vandaag, gewoon een begin maken.

Want wat zou jij, als alles mogelijk was (echt alles alles alles), NU willen doen? Welk luchtkasteel zou jij willen bouwen? Hoe zouden de kamers eruit zien? Wat zou er allemaal gebeuren? Mijmer eens, al is het maar een paar minuten. Bijvoorbeeld met dit muziekje erbij. En dan weer aan de slag. Vol goede moed!

Denken in cirkels

Denken in cirkels

Toen ik gisteren mijn bericht de wereld in stuurde dacht ik dapper: ik doe mijn laptop dicht. Dan blijf ik niet naar mijn scherm staren om te zien of iemand er uberhaupt op reageert. Het is immers zomer, en zaterdag.

Ik fietste even naar de stad voor een cadeautje en haalde een broodje Mario op de Mariaplaats. Daar in de binnentuin (achter het Conservatorium) kwam ik weer een beetje tot rust. Ik las een artikel in de Happinez. Een interview met de oprichtster, Inez van Oord, over haar nieuwe boek.

Ze vertelde dat ze het leven ziet als een cirkel. Beneden de aarde, boven de hemel/lucht, links ‘de ander’ en rechts ‘het ego’. Daar tussenin leven we, volgens haar. Ik hou niet zo van hele spirituele theorieën (waarom koop je dan de Happinez zou je denken) maar dit vond ik een mooie.

Wanneer je denkt: dit past niet bij mij. Dit is niet wat ik wil. Kijk dan eens waar je je bevindt in die cirkel. Misschien kom je erachter dat je wel te veel bezig bent met ‘de ander’, dat je teveel in de lucht zweeft of leunt op je ‘ego’. Of je er nu 100% in gelooft of niet, ik denk dat het best kan helpen.

Zo voelen sommige keuzes heel zwaar terwijl ze tegelijkertijd zo logisch zijn. In de cirkel kloppen ze maar in jou moeten ze hun plek nog veroveren. Krampachtig vasthouden aan het oude zorgt voor het blokkeren van het nieuwe, althans bij mij. Maar loslaten is nou eenmaal niet altijd makkelijk.

Eenmaal thuis opende ik mijn laptop (ik had stiekem wel tussendoor op mijn telefoon gekeken) en wow: wat een lieve berichtjes! De mailtjes, appjes en smsjes bleven ook maar binnenkomen. Wat was dat fijn. Dat kan geen toeval zijn. Iets met die cirkel misschien? Dank lieve mensen. Dat doet goed!

Ik houd van stoken

Ik houd van stoken

Op een goede manier dan. ‘Blijf stoken’, stuurde ik eens naar een schrijfcollega. Stoken, misschien wel een van de leukste dingen van mijn werk. Een vuurtje aanwakkeren in mensen en daarmee ook weer een beetje in mezelf. Of het nou kinderen zijn of volwassenen. Dat vuur wat iedereen in zich heeft. Bij de een zit er al een enorm kampvuur vanbinnen en zijn er slechts een paar houtblokjes nodig om het nog wat op te stoken. Maar bij een ander is het misschien een piepklein waakvlammetje geworden, zo klein dat je het haast niet meer ziet. En toch, door voorzichtig een voor een lucifers aan te steken en erbij te leggen kan er ook daar zomaar ineens een groot vuur ontstaan.

Het mooie is ook: soms zwelt dat vuur ineens aan. Doordat iemand je een bepaalde vraag stelt, je een film kijkt, een boek leest of een oude man met zijn vrouw door de supermarkt ziet scharrelen… wanneer je chocolade eet als ontbijt of met twee verschillende sokken op je werk verschijnt. Ineens is daar een verhaal. Zomaar. Speciaal voor jou. Wat doe je dan? Stop je het weg? Denk je: daar schrijf ik later nog wel een keer over? Wat je vervolgens niet doet. Of ga je ermee aan de slag? Ter plekke. Al is het maar een snelle notitie in je telefoon. Probeer het eens, het is zo leuk om te doen!

Het is bijna magie. Als je net iets te lang wacht is het weer weg. Inspiratie vind ik overrated maar ik weet ook dat er wel degelijk momenten zijn waarop een verhaal zo BAM naar binnen knalt. Heel veel hout en krantenpapier en kooltjes in een keer zo op je vuurtje. Go for it zou ik zeggen. Ook nu. Terwijl je nog moet koken, de was doen of dat ene Belangrijke Mailtje nog beantwoorden. Who cares. Zijn het niet juist de verhalen die dan ontstaan die ons leven mooier maken. Dat we stralen, van binnen en van buiten. Door dat vuurtje.

Juist nu ik het behoorlijk druk heb kies ik er bewust voor om het te doen. Al is het maar even. Dan vind ik mezelf in de puinhoop van mijn ateliertje thuis en schrijf ik, tussendoor. Of op de bank, of in bed. Ik heb zelfs een app zodat ik dingen die ik onderweg bedenk kan inspreken. Dan wandel ik langs de Vecht en ratel ik aan een stuk door. Ik heb wel eens wat vreemde blikken gehad maar ach.

Het is zelfs zo dat ik vaak nog net op tijd mijn belastingen doe omdat ik weer te druk was met dromen en maken en het aanwakkeren van vuurtjes. Maar hee, ik kan wel zeggen: dat is wat ik doe. Ik rook. Ik stook. Op een hele milileuvriendelijke manier 😉

* freewriting * verhalen * bloggen * storytelling * schrijven * inspiratie * sprookjes * snailmail * boeken * workshops * papier * stationary * jurken * typemachines * alledaagse schoonheid * zingeving * coaching * woorden * rommelmarkten * crafting * journaling * dromen * kunst * vintage * koffie *

“In the deepest hour of the night, confess to yourself that you would die if you were forbidden to write. And look deep into your heart where it spreads its roots, the answer, and ask yourself, must I write?”

Rainer Maria Rilke,
Letters to a Young Poet

Wat ziet de facebookpagina en de website er ontzettend gaaf uit. Heel leuk wat je allemaal doet en ook de vorm waarin je het giet & aanbiedt. Jij zelf bent ook leuk! Wist je dat? Ik ben blij dat ik jou heb leren kennen en je nog vaker zal gaan zien. Ik zeg: ‘Proost!’

Lisa Hustings

Plott Schrijft